Ein kjapp rapport: eg har no innlosjert meg hjå tanta og onkelen min i Oslo, og har fått både mat og kaffi. Turen hit var ein påminnelse om at dommedag er nært foreståande, bussen var ikkje berre jævlig seint framme pga. trafikken, eg måtte reise saman med fjortisar som stinka potetgull og hårvoks, gamle vaffeltanter som snakka høgt i mobiltelefon (alle måtte ringje og fortelje at bussen var sein), og små ungar som blødde naseblod og var leie av å reise med buss.
Eg vil påstå at om ikkje mp3-spelaren min redda livet mitt, så redda den livet til mange av dei andre passasjerane i bussen. Den haldt meg nemleg under kontroll.