Ja, det har eg. Endeleg vart det noko av den planlagte bilturen oppover mot Alpane. Me hadde utsett den ei stund fordi me frykta for dårleg vêr, som jo var tilfellet på sist fjelltur. Ikkje at det ikkje var ein kjekk tur, men i fjellet er det fin utsikt som ein ikkje får sett når den lokale super-tåka set inn her i landet. Det var difor kjekt å komma seg avstad. Eg hadde dei snirklete vegane frå førre tur friskt i minnet så eg tok noko som skulle dempa kvalme saman med frukosten og det var grusomt smart. Eg stod opp 9 (merk deg det, Gunnlaug) og Mattia kom i 10-tida med bilen sin utanfor her. Han er italienar og kan dette med mat, så bak i bilen hadde han ein kjølebag med diverse greier, resten av lunsjen skulle me kjøpa på vegen (dei sel jo mat overalt her nede). Me mangla kjøttpålegg og brød. Null problem.
Å komma seg frå A til B her nede går uhyre mykje fortare enn i Noreg fordi dei har Autostrada her. Dessutan er dei ikkje skvetne i trafikken. Fartsgrensa på Autostrada'en er 130 om eg hugsar rett. Mattia låg kanskje 20 km/t over fartsgrensa og vart forbikøyrd opptil fleire gonger. Eg sat med ope vindauge og tok bilete av absolutt alt mogeleg (for dei som vil sjå er det berre å kjøpa småkaker og komma på besøk fom. slutten av juli. Obs: ikkje FirstPrice-småkaker, då er det hutt ut!). Me køyrde i høg hastigheit i minst halvannan time og så tok me av og køyrde innover i nokre dalstrøk. Minna til dels litt om Gudvangen men fjella var høgare og det skremde meg nesten. Me passerte ein by som heiter Belluno, og køyrde oppover i fjellheimen. Det var flust av fjellandsbyar oppover der, folk tek seg ikkje fem øre for å busetje seg på 2000 meters høgde. Folka som bur her ser litt ut som fjellfolk, eg angrar på at eg ikkje snikfotograferte ein som stod i ein daglegvareforretning. Han hadde slagstøvlar, beige og alt for liten kjeledress, kulemage, bustete koste-bart og null tenner! Her kjøpte me kjøttpålegget: er det godt nok for han i beige kjeledress er det godt nok for oss og. Mattia valde ut tre typar kjøtt som me fekk oppskåre i løvtunne skiver. Eg har ikkje peiling på kva det var. Så køyrde me vidare til neste landsby, og då kom me på at me måtte ha brød. Men då var alle butikkane stengde, slik som er vanleg i Italia mellom 13 og 15. Fortærande. Me hadde ikkje anna val enn å køyra vidare utan brød. Me stoppa ved eit par små høgfjellshotell og spurde om me kunne kjøpa brød, men svaret var resolutt nei.
Til slutt dreit me i det og køyrde til toppen av fjellpasset, Passo di Giao, som ligg på 2300 meter og noko. Det var utruleg fint der, utsikta har eg dokumentert godt med kameraet mitt, ikkje ver redde, men det var litt mange motorsykkelturistar der. Utelukkande nederlendarar og tyskarar. Det var ein liten kafè der, men dei selde mat og øl til blodpris så det var daufødd å be om å få brød der. Me åt ein pakke med fylte sjokoladekjeks og såg på tyske småungar som plaga foreldra sine, og så kom me på at me hadde ein melon i kjølebagen! Dermed vart det melon og skinke, og dei som har ete det veit at det er godt, samt grisete. Det var eit gilde utan like. Eg forstod endeleg kvifor Mattia alltid har ei skjærefjøl og ein kjøken-foldekniv i bilen. Etterpå køyrde me nedover mot neste by: Cortina.
Vegen ned dit var grusomt svingete, og hadde det ikkje vore for at eg tok meg ein tablett mot kvalme før eg reiste hadde eg vore oppi den italienske fjellheimen enno. Køyrestilen til Mattia er ikkje tilpassa dei som har lett for å bli bilsjuke. Cortina er ein fin fjellby, men nokså pampete. Det er stort sett skientusiastar med feit lommebok som bur her, men så er det jo ein OL-by. Eg såg hoppbakken og alt. Her nede fekk me kjøpt brød, endeleg. Eg har forsåvidt gløymt å nevna språket i dette området me køyrde gjennom. I tillegg til italiensk og tysk herskar ein lokal dialekt, på same måte som i veneto, men den er heilt anleis. Det er lett å sjå på skilta som hadde stadnamn i to versionar. Men Italia er fullt av sjølvstendige og uforståelege dialektar. Veneto-dialekta blir forresten snakka heilt inn i Slovenia og til dels på Balkan, visste de det? No var me i fjellområdet og her er det eit slags fjellspråk, medan veneto er eit kystspråk kan ein seie. Når me hadde handla inn brød og eg hadde fått teke bilete køyrde me vidare.
Me køyrde ei sløyfe og endte opp att i Belluno. Her køyrde me til ein stad som heiter Longarone. Denne landsbyen vart på 70-talet teken av ei enorm flodbølgje ei natt, som eit resultat av eit valdsamt steinras som endte opp i ein demning, Vajont-demningen, som ligg bokstavleg talt over landsbyen. Heile byen vart utsletta, det var ikkje så mykje som eit husdyr igjen. "Bakdelen" av denne flodbølgja traff sågar ein liten fjellandsby som ligg eit par hundre meter i høgde over demningen, så ille var det. Her vart og mange skylde vekk av vatnet. No bur det ikkje meir enn eit par gamle personar der og byen ser ut som om tida har stått stille sidan før krigen. Eg tok bilete som ein idiot her oppe. Etterpå tok me ein matauk som var av dei sjeldne, og etterpå køyrde me tilbake til Padova att. Trass i Autostrada'en tok det to timar herfrå, og når eg omsider var heime oppdaga eg at eg hadde vore på tur i ca. 10 timar, stort sett i bil heile tida. Eg var fysisk sliten, svært svolten, og før eg la meg oppdaga eg at eg var blitt solbrend gjennom bilvindauget. Festleg. Eg la meg før midnatt og eg trur eg somna før midnatt og. No har eg dusja og stelt meg og føler meg som eit nytt menneske.
Å komma seg frå A til B her nede går uhyre mykje fortare enn i Noreg fordi dei har Autostrada her. Dessutan er dei ikkje skvetne i trafikken. Fartsgrensa på Autostrada'en er 130 om eg hugsar rett. Mattia låg kanskje 20 km/t over fartsgrensa og vart forbikøyrd opptil fleire gonger. Eg sat med ope vindauge og tok bilete av absolutt alt mogeleg (for dei som vil sjå er det berre å kjøpa småkaker og komma på besøk fom. slutten av juli. Obs: ikkje FirstPrice-småkaker, då er det hutt ut!). Me køyrde i høg hastigheit i minst halvannan time og så tok me av og køyrde innover i nokre dalstrøk. Minna til dels litt om Gudvangen men fjella var høgare og det skremde meg nesten. Me passerte ein by som heiter Belluno, og køyrde oppover i fjellheimen. Det var flust av fjellandsbyar oppover der, folk tek seg ikkje fem øre for å busetje seg på 2000 meters høgde. Folka som bur her ser litt ut som fjellfolk, eg angrar på at eg ikkje snikfotograferte ein som stod i ein daglegvareforretning. Han hadde slagstøvlar, beige og alt for liten kjeledress, kulemage, bustete koste-bart og null tenner! Her kjøpte me kjøttpålegget: er det godt nok for han i beige kjeledress er det godt nok for oss og. Mattia valde ut tre typar kjøtt som me fekk oppskåre i løvtunne skiver. Eg har ikkje peiling på kva det var. Så køyrde me vidare til neste landsby, og då kom me på at me måtte ha brød. Men då var alle butikkane stengde, slik som er vanleg i Italia mellom 13 og 15. Fortærande. Me hadde ikkje anna val enn å køyra vidare utan brød. Me stoppa ved eit par små høgfjellshotell og spurde om me kunne kjøpa brød, men svaret var resolutt nei.
Til slutt dreit me i det og køyrde til toppen av fjellpasset, Passo di Giao, som ligg på 2300 meter og noko. Det var utruleg fint der, utsikta har eg dokumentert godt med kameraet mitt, ikkje ver redde, men det var litt mange motorsykkelturistar der. Utelukkande nederlendarar og tyskarar. Det var ein liten kafè der, men dei selde mat og øl til blodpris så det var daufødd å be om å få brød der. Me åt ein pakke med fylte sjokoladekjeks og såg på tyske småungar som plaga foreldra sine, og så kom me på at me hadde ein melon i kjølebagen! Dermed vart det melon og skinke, og dei som har ete det veit at det er godt, samt grisete. Det var eit gilde utan like. Eg forstod endeleg kvifor Mattia alltid har ei skjærefjøl og ein kjøken-foldekniv i bilen. Etterpå køyrde me nedover mot neste by: Cortina.
Vegen ned dit var grusomt svingete, og hadde det ikkje vore for at eg tok meg ein tablett mot kvalme før eg reiste hadde eg vore oppi den italienske fjellheimen enno. Køyrestilen til Mattia er ikkje tilpassa dei som har lett for å bli bilsjuke. Cortina er ein fin fjellby, men nokså pampete. Det er stort sett skientusiastar med feit lommebok som bur her, men så er det jo ein OL-by. Eg såg hoppbakken og alt. Her nede fekk me kjøpt brød, endeleg. Eg har forsåvidt gløymt å nevna språket i dette området me køyrde gjennom. I tillegg til italiensk og tysk herskar ein lokal dialekt, på same måte som i veneto, men den er heilt anleis. Det er lett å sjå på skilta som hadde stadnamn i to versionar. Men Italia er fullt av sjølvstendige og uforståelege dialektar. Veneto-dialekta blir forresten snakka heilt inn i Slovenia og til dels på Balkan, visste de det? No var me i fjellområdet og her er det eit slags fjellspråk, medan veneto er eit kystspråk kan ein seie. Når me hadde handla inn brød og eg hadde fått teke bilete køyrde me vidare.
Me køyrde ei sløyfe og endte opp att i Belluno. Her køyrde me til ein stad som heiter Longarone. Denne landsbyen vart på 70-talet teken av ei enorm flodbølgje ei natt, som eit resultat av eit valdsamt steinras som endte opp i ein demning, Vajont-demningen, som ligg bokstavleg talt over landsbyen. Heile byen vart utsletta, det var ikkje så mykje som eit husdyr igjen. "Bakdelen" av denne flodbølgja traff sågar ein liten fjellandsby som ligg eit par hundre meter i høgde over demningen, så ille var det. Her vart og mange skylde vekk av vatnet. No bur det ikkje meir enn eit par gamle personar der og byen ser ut som om tida har stått stille sidan før krigen. Eg tok bilete som ein idiot her oppe. Etterpå tok me ein matauk som var av dei sjeldne, og etterpå køyrde me tilbake til Padova att. Trass i Autostrada'en tok det to timar herfrå, og når eg omsider var heime oppdaga eg at eg hadde vore på tur i ca. 10 timar, stort sett i bil heile tida. Eg var fysisk sliten, svært svolten, og før eg la meg oppdaga eg at eg var blitt solbrend gjennom bilvindauget. Festleg. Eg la meg før midnatt og eg trur eg somna før midnatt og. No har eg dusja og stelt meg og føler meg som eit nytt menneske.
Kart over reiseruta, iallefall ein veg...
Wikipedia (engelsk) fortel om Vajont-katastrofa. Kos dykk.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar