Eg har vore turist i Barcelona i det siste, og det er kjekt fordi det er ein svært fin by. Det einaste eg har å utsetje på staden er at det kan lukta ganske stramt av kloakk i gatene nær sjøen, men storbyar er strengt tatt ikkje noko ein forbinder med god lukt. Klimaet her er meir Oddbjørn-vennleg og, men det har eg vel allereie nemnt minst ei gong. I forigårkveld, om det er korrekt å bruka den ordkombinasjonen, var me på tapasbar. Det gjentok me i gårkveld og, på ein annan stad sjølvsagt, og det var snadder (med eit klart unnatak representert av utvatna oliven).
Før me åt var me i kaiområdet. Der låg det mange digre seglskuter og nokre av dei kunne ein til og med vitje. Det var vel 6-7 slike store seglskip frå forskjellige nasjonar, eg trur det er noko som foregår om dagen, men det foregår såpass mykje her no at eg har ikkje brukt hovudet mitt på det. Eg tykte det var interessant å sjå på skipa og korleis dei representerte sine respektive nasjonar, for det var mykje skilnader ute og gjekk. Me var ombord på eitt: det var italiensk og dei spelte slek amore-ballade-drit som eg har fått overdose av under opphaldet mitt i Padova. Skipet ellers var flott, det. Ved siden av låg eit spansk og enda eit italiensk skip, og så kom me til ei skute som skilde seg kraftig ut. Den var frå Ecuador og på dekk var det støyande livemusikk og bånn måk dansing til mellom-amerikanske rytmar. Eg er ikkje glad i slik musikk og heller ikkje dansing, og heile skuta verka som noko jalla greier, ei slags sigøynarskute (om eg skal kalla det noko, eg er vel vitande om at sigøynarane høyrer Sør-europa til). Ved sidan av låg den rake motsetninga - ei russisk skute. Der var det ingen på besøk ombord. Matrosane stod og stirra tomt utover land frå rekkverket (eller heiter det ripa?) og det var ikkje mykje som minna om festen på nabobåten. Personleg hadde eg vald den russiske båten om eg måtte velje å gå ombord i ein av desse to. Den siste båten var nederlandsk og svært uformell. Ingen overraskingar der heller, altså.
Eg la kameraet att heime denne kvelden og det er fortærande. I dag tok eg det med når me var oppe i ein park over byen, designa av den genierklærte (og vel så det) arkitekten Gaudì. Den var stappfull av turistar, men den var fin likevel. Kva som skjer i kveld veit eg ikkje, men det blir ikkje særleg seint for Vigdis må på arbeid i morgon og dessutan går flyet mitt 12.30. Eg minner og om at eg ikkje er å nå på mitt italienske nummer lenger. No skal eg krangla til meg ein boks leskande tonic water.
Redigert: No var eg nær ved å gløyme gårsdagens store hending!! Etter ar me hadde komme oss tilbake til leiligheita sjekka eg eposten min medan Vigdis vatna blomane på terrassen (bostavleg tala, altså) og Gemma gjorde eit eller anna. Etter kvart vart me merksame på at det var eindel støy i trappeoppgangen (leiligheita ligg i 4. etg) og nokon prøvde å ringje på utanfor leiligheita under, og det mange gonger. Etter kanskje 10 min. ringte det på her oppe og Gemma åpna. Det var ein flokk brannmenn. Ho slapp dei inn og fire brannmenn og ein politimann masjerte resolutt ut på terrassen og lempa utover tau og klatreutstyr. Dei skulle klatra ned til leiligheita under, fordi ho som bur der ikkje gav teikn til liv. Det var sonen som hadde ringt. Sekund før den eine skulle klatra over og fira seg ned vart det heile avlyst: dama under kom heimatt i grevens tid. I etterkant fekk me vete at sonen, som hadde ringt politiet fordi han var uroleg for mora, budde to minutt unna og hadde nøkkel til leiligheita. Og det var det heile.
Før me åt var me i kaiområdet. Der låg det mange digre seglskuter og nokre av dei kunne ein til og med vitje. Det var vel 6-7 slike store seglskip frå forskjellige nasjonar, eg trur det er noko som foregår om dagen, men det foregår såpass mykje her no at eg har ikkje brukt hovudet mitt på det. Eg tykte det var interessant å sjå på skipa og korleis dei representerte sine respektive nasjonar, for det var mykje skilnader ute og gjekk. Me var ombord på eitt: det var italiensk og dei spelte slek amore-ballade-drit som eg har fått overdose av under opphaldet mitt i Padova. Skipet ellers var flott, det. Ved siden av låg eit spansk og enda eit italiensk skip, og så kom me til ei skute som skilde seg kraftig ut. Den var frå Ecuador og på dekk var det støyande livemusikk og bånn måk dansing til mellom-amerikanske rytmar. Eg er ikkje glad i slik musikk og heller ikkje dansing, og heile skuta verka som noko jalla greier, ei slags sigøynarskute (om eg skal kalla det noko, eg er vel vitande om at sigøynarane høyrer Sør-europa til). Ved sidan av låg den rake motsetninga - ei russisk skute. Der var det ingen på besøk ombord. Matrosane stod og stirra tomt utover land frå rekkverket (eller heiter det ripa?) og det var ikkje mykje som minna om festen på nabobåten. Personleg hadde eg vald den russiske båten om eg måtte velje å gå ombord i ein av desse to. Den siste båten var nederlandsk og svært uformell. Ingen overraskingar der heller, altså.
Eg la kameraet att heime denne kvelden og det er fortærande. I dag tok eg det med når me var oppe i ein park over byen, designa av den genierklærte (og vel så det) arkitekten Gaudì. Den var stappfull av turistar, men den var fin likevel. Kva som skjer i kveld veit eg ikkje, men det blir ikkje særleg seint for Vigdis må på arbeid i morgon og dessutan går flyet mitt 12.30. Eg minner og om at eg ikkje er å nå på mitt italienske nummer lenger. No skal eg krangla til meg ein boks leskande tonic water.
Redigert: No var eg nær ved å gløyme gårsdagens store hending!! Etter ar me hadde komme oss tilbake til leiligheita sjekka eg eposten min medan Vigdis vatna blomane på terrassen (bostavleg tala, altså) og Gemma gjorde eit eller anna. Etter kvart vart me merksame på at det var eindel støy i trappeoppgangen (leiligheita ligg i 4. etg) og nokon prøvde å ringje på utanfor leiligheita under, og det mange gonger. Etter kanskje 10 min. ringte det på her oppe og Gemma åpna. Det var ein flokk brannmenn. Ho slapp dei inn og fire brannmenn og ein politimann masjerte resolutt ut på terrassen og lempa utover tau og klatreutstyr. Dei skulle klatra ned til leiligheita under, fordi ho som bur der ikkje gav teikn til liv. Det var sonen som hadde ringt. Sekund før den eine skulle klatra over og fira seg ned vart det heile avlyst: dama under kom heimatt i grevens tid. I etterkant fekk me vete at sonen, som hadde ringt politiet fordi han var uroleg for mora, budde to minutt unna og hadde nøkkel til leiligheita. Og det var det heile.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar